ამერიკის ნებისმიერ ქალაქში, ავტომაგისტრალების გასწვრივ თუ ადგილობრივი მაღაზიების კარებზე, ყველგან შეხვდებით ერთსა და იმავე ტიპის აბრებს. ეს არის სამგანზომილებიანი, ამობურცული ასოებით გაწყობილი, ნათებადი პლასტმასის კონსტრუქციები, რომლებიც წლებია, ჩვენს ყოველდღიურობაშია ინტეგრირებული.

ამ ტექნოლოგიას „ვაკუუმურ ფორმირებას“ უწოდებენ. მისი ფესვები მე-20 საუკუნის შუა ხანებში მიდის. მეორე მსოფლიო ომის დროს, სამხედრო საჭიროებისთვის შექმნილმა პლასტმასის დამუშავების ახალმა მეთოდებმა, რომლებსაც ტოპოგრაფიული რუკების დასამზადებლად იყენებდნენ, რეკლამირების ინდუსტრიაც გარდაქმნა.

2 ფოტო — დააჭირე გასადიდებლად

1950-იან წლებამდე აბრები ძირითადად ხელით ნაწერ ხის ან მეტალის დაფებს წარმოადგენდა. ნეონის განათებამ მე-20 საუკუნის დასაწყისში ბაზარი დაიპყრო, თუმცა მეორე მსოფლიო ომის შემდგომმა პლასტმასის ინდუსტრიის ბუმმა რეკლამირება უფრო ხელმისაწვდომი და მასობრივი გახადა. ვაკუუმური დანადგარების მეშვეობით, თერმოპლასტიკური ფურცელი ხურდებოდა და ყალიბზე მჭიდროდ ედებოდა, რაც იდეალურ, გამძლე და მსუბუქ ფორმებს ქმნიდა.

ამ სფეროში გარდამტეხი მომენტი კონრად ესკალანტესა და კოზი ბორენის თანამშრომლობა გახდა. მათ 1958 წელს კალიფორნიაში დააარსეს კომპანია Superior Outdoor Display Co. და შექმნეს საკულტო „Superior Arrow“ — ელექტრონული, მოციმციმე ისარი, რომელიც არსებულ აბრებზე მაგრდებოდა. ეს იყო იდეალური გადაწყვეტილება მცირე ბიზნესისთვის, რომლებსაც დიდი ბრენდების მსგავსი ძვირადღირებული რეკლამების შეძენა არ შეეძლოთ.

კოზი ბორენმა, მოგვიანებით Gulf Development-ის (შემდგომში Signtronix) შეძენის შემდეგ, თავისი ბიზნეს-მოდელი სწორედ „Mom & Pop“ ტიპის ოჯახურ ბიზნესებზე ააგო. მათი მიზანი იყო შეექმნათ ისეთი პროდუქტი, რომელიც ადვილად გამრავლდებოდა და ხელმისაწვდომი იქნებოდა თითოეული მცირე მეწარმისთვის.

Signtronix-ის აბრები, როგორიცაა „Dynalite“ და „Big Sig“, დღესაც ხშირად გვხვდება. ეს აბრები დაპროექტებულია ისე, რომ საჭიროების შემთხვევაში მათი შინაარსის შეცვლა მარტივი იყოს, ამიტომაც ვხედავთ ხშირად გენერიკულ წარწერებს, როგორიცაა „BAKERY“ ან „GROCERY“.

„Dynalite“ (1964 წლიდან) და „Big Sig“ (1978 წლიდან) გახდა ამერიკული ურბანული პეიზაჟის განუყოფელი ნაწილი. მათი მომრგვალებული კუთხეები და ამობურცული ასოები დღეს უკვე ნოსტალგიურ და კულტურულ სიმბოლოდ იქცა.

მიუხედავად იმისა, რომ დღეს ციფრული ტექნოლოგიების ეპოქაში ვცხოვრობთ, ეს მექანიკური, ვაკუუმური აბრები კვლავ ინარჩუნებს თავის ხიბლს. ისინი არამხოლოდ ინფორმაციის მატარებელია, არამედ იმ ადამიანური კავშირების სიმბოლო, რომლებიც ჩვენს ადგილობრივ თემებს აერთიანებს.