ციფრული ეპოქის გარიჟრაჟზე, PDP-8 ითვლებოდა ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან 12-ბიტიან სისტემად. მიუხედავად იმისა, რომ ტექნოლოგიები სწრაფად ვითარდებოდა, DEC-ის ამ არქიტექტურამ თავისი ადგილი დაიკავა DECmate II-ის სახით, რომელიც დღემდე იწვევს რეტრო-ენთუზიასტების ინტერესს.

PDP-8-ის ისტორიული ფესვები

სისტემა სათავეს 1961 წლის LINC კომპიუტერიდან იღებს. იგი გახდა პირველი „მინიკომპიუტერი“, რომელიც გამოირჩეოდა სიმარტივით და მოქნილობით. ინჟინრებმა, მათ შორის ედსონ დე კასტრომ, შექმნეს არქიტექტურა, რომელიც იაფი და ეფექტური იყო მაშინდელი ბაზრისთვის.

1970-იანი წლებისთვის PDP-8-მა დაძველება დაიწყო. მისი შეზღუდული მეხსიერება და სპეციფიკური ინსტრუქციების ნაკრები სერიოზულ გამოწვევად იქცა. თუმცა, კომპანია Intersil-მა შეძლო დაემუშავებინა ჩიპის ვერსია, რამაც სისტემას ახალი სიცოცხლე შესძინა.

DECmate II და მისი ტექნიკური თავისებურებები

DECmate II არ იყო მხოლოდ კომპიუტერი; ეს იყო მცდელობა, 12-ბიტიანი მემკვიდრეობა შეეთავსებინათ თანამედროვე საოფისე საჭიროებებთან. სისტემა იყენებდა HD-6120 პროცესორს, რომელიც უზრუნველყოფდა PDP-8-ის თავსებადობას.

  • მეხსიერება: საჭიროებდა დისკრეტულ ლოგიკას 16kW ოპერატიული მეხსიერების მხარდასაჭერად.
  • პერიფერია: სისტემას შეეძლო მუშაობა სპეციალიზებულ ტერმინალებთან და ჰქონდა გაფართოების შესაძლებლობა Z80 კოპროცესორების საშუალებით.
  • თავსებადობა: მიუხედავად მცდელობებისა, სისტემას ხშირად ჰქონდა შეუთავსებლობა სხვა სტანდარტულ პროგრამულ უზრუნველყოფასთან, რაც მას „თავისებურ“ მოწყობილობად აქცევდა.

საინტერესოა, რომ DECmate II-ის დიზაინი დიდწილად იყო დამოკიდებული იმავე კორპუსებზე და მონიტორებზე, რასაც DEC-ის სხვა პერსონალური კომპიუტერები იყენებდნენ. ეს იყო კორპორატიული სტანდარტიზაციის პირველი მცდელობა, მიუხედავად იმისა, რომ შიდა არქიტექტურა რადიკალურად განსხვავებული იყო.

მემკვიდრეობა და გამოწვევები

IBM PC-ის გამოჩენამ ბაზარი შეცვალა. კენ ოლსენმა, DEC-ის დამფუძნებელმა, თავდაპირველად უარყო პერსონალური კომპიუტერების პოტენციალი, თუმცა მოგვიანებით იძულებული გახდა, პოზიცია შეეცვალა. DECmate II დარჩა როგორც ნიშური, სპეციალიზებული ინსტრუმენტი, რომელიც აერთიანებდა ძველ არქიტექტურას ახალ მოთხოვნებს.