ბილეთების გაყიდვის გლობალური ბაზარი ათწლეულებია Ticketmaster-ის სრული კონტროლის ქვეშაა. მიუხედავად მომხმარებლების მუდმივი უკმაყოფილებისა და მაღალი საკომისიოების, კომპანია პოზიციებს არ თმობს. ტექნოლოგიური სტარტაპების სამყაროში, სადაც პროგრამული უზრუნველყოფის რეპლიკაცია თითქმის ნულოვანი დანახარჯითაა შესაძლებელი, Ticketmaster-ის მოდელი რთულ ბარიერებს აწყდება.

რატომ ვერ ქმნიან სტარტაპები კონკურენციას?

პრობლემა მხოლოდ კოდში არ არის. პროგრამული უზრუნველყოფის შექმნა, რომელიც მილიონობით მომხმარებელს მოემსახურება, ერთი რამაა, მაგრამ რეალური სამყაროს ინფრასტრუქტურა — სრულიად სხვა. სტადიონები, უსაფრთხოების სისტემები და მასშტაბური ღონისძიებების მართვა მოითხოვს კაპიტალს, რომელსაც ტიპური ტექნოლოგიური სტარტაპი ვერ უზრუნველყოფს.

გარდა ამისა, ინდუსტრიის შიგნით არსებული შეთანხმებები მონოპოლიას ამყარებს. Ticketmaster არ არის მხოლოდ პლატფორმა; ის არის ფინანსური შუამავალი, რომელიც შემოსავალს ანაწილებს არტისტებსა და სტადიონების მფლობელებს შორის. ყველა მხარე, ვინც ამ სისტემაშია ჩართული, ფაქტობრივად, თანამონაწილეა.

ისტორიული გაკვეთილი: Pearl Jam

1994 წელს ჯგუფმა Pearl Jam სცადა, კონცერტები Ticketmaster-ის გარეშე ჩაეტარებინა. შედეგი დამანგრეველი იყო: ბევრმა დიდმა სტადიონმა უარი თქვა მათთან თანამშრომლობაზე, რადგან მათ უკვე ჰქონდათ ექსკლუზიური კონტრაქტები Ticketmaster-თან. ჯგუფს რამდენიმე წლის შემდეგ პლატფორმასთან დაბრუნება მოუწია.

ეს არ არის თავისუფალი არჩევანი, ეს არის იძულება. თუ არტისტს სურს დიდი სტადიონის შევსება, მას არ აქვს სხვა გზა, გარდა Ticketmaster-ის სისტემაში შესვლისა.

სპეკულაცია და მეორადი ბაზარი

Ticketmaster-ის მიმართ ერთ-ერთი მთავარი პრეტენზია მეორადი ბაზრის კონტროლია. კომპანია არ ქმნის პირობებს უსაფრთხო და ღია პლატფორმებისთვის. ტექნოლოგიურად შესაძლებელია უსაფრთხო ესქრო-სისტემების დანერგვა, თუმცა ეს Ticketmaster-ს მონოპოლიურ მოგებას დააკარგვინებდა.

საბოლოო ჯამში, ბილეთების ფასებს ხშირად განსაზღვრავს მოთხოვნა და არა მხოლოდ პლატფორმის სურვილი. დიდ ქალაქებში, სადაც მაღალშემოსავლიანი მოსახლეობაა, ბილეთების ფასები ბუნებრივად იზრდება, რაც სპეკულანტებისთვისაც მიმზიდველ გარემოს ქმნის.