Air India-ს რეის AI171-ის კატასტროფიდან თითქმის ერთი წელი გავიდა. აჰმედაბადიდან ლონდონის მიმართულებით მიმავალი თვითმფრინავი აფრენიდან ერთ წუთზე ნაკლებ დროში ჩამოვარდა. 242 მგზავრიდან მხოლოდ ერთი ადამიანი გადარჩა, დანარჩენების ოჯახებისთვის კი დრო თითქოს იმ მომენტში გაიყინა.

იმტიაზ ალი, რომელმაც ავიაკატასტროფის შედეგად ძმა, რძალი და ორი მცირეწლოვანი დისშვილი დაკარგა, დღესაც იხსენებს იმ დღეს, როცა ცხოვრება ორად გაიყო. მისი ოჯახისთვის სახლი მუმბაიში აღარ არის ისეთი, როგორიც ადრე იყო. დედამისი, ფარიდა ბანო, დღემდე დადის სასაფლაოზე და შვილს საჭმელს უტანს, თითქოს ის ყოველ წუთს შეიძლება დაბრუნდეს.

ოჯახი თვეების განმავლობაში ცდილობდა, დედისთვის, რომელსაც გულის პრობლემები აწუხებს, სიმართლე დაემალა. „მე მათ მოვატყუე, ვუთხარი, რომ კარგად იყვნენ“, — იხსენებს იმტიაზი. თუმცა, დედობრივი ინტუიცია უფრო ძლიერი აღმოჩნდა. როცა სიმართლე გაიგო, მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა მკვეთრად გაუარესდა.

გამოძიება, რომელიც უკვე ერთი წელია მიმდინარეობს, კვლავ უპასუხო კითხვებს ტოვებს. ოჯახებს აინტერესებთ, რა მოხდა კაბინაში, რატომ დაკარგა ხომალდმა ბიძგი და იყო თუ არა ეს ტექნიკური ხარვეზი თუ ადამიანური ფაქტორი. ოფიციალური დასკვნა უახლოეს კვირებში უნდა გამოქვეყნდეს.

იმტიაზ ალი საუბრობს იმედგაცრუებაზე, რომელიც ავიაკომპანია Air India-სა და Tata Group-ის მიმართ გაუჩნდა. მისი თქმით, დაპირებული მხარდაჭერა და ინფორმაცია ხშირად დაგვიანებული ან ბუნდოვანი იყო. „ჩვენ გვეგონა, რომ ისინი ჩვენ გვერდით დადგებოდნენ, თუმცა რეალობა სხვაგვარი აღმოჩნდა“, — ამბობს ის.

თუმცა, იმტიაზმა სიმშვიდე მოულოდნელ წყაროში იპოვა. კატასტროფამდე ცოტა ხნით ადრე, მისმა ძმამ, ჯავედმა, ჩაწერა აუდიომესიჯი, სადაც სიზმარს ყვებოდა. მას დაესიზმრა, რომ ანგელოზებმა წაიყვანეს და ვარდების სურნელით განბანეს. ამ ჩანაწერის მოსმენამ იმტიაზს რწმენა მისცა, რომ მისი ძმა ახლა მშვიდად არის.

დღეს, როცა მუმბაიში მზე ჩადის, ფარიდა ბანო კვლავ მიდის სასაფლაოზე. ის ჩუმად ესაუბრება შვილს, რომლის ნივთებიც, მათ შორის დაზიანებული ჩემოდანი, ოჯახმა ხელუხლებლად შეინახა. ეს ჩემოდანი ტრაგედიის სიმბოლოდ იქცა — ნივთი, რომელსაც არავინ ეხება.