შანქსის პროვინციაში, რომელიც ჩინეთის ქვანახშირის ინდუსტრიის გულად ითვლება, დიდი ხანია დამკვიდრდა ფრაზა: „მაღაროში მხოლოდ მაშინ ჩადი, თუ სხვა გზა არ გაქვს“. წლების განმავლობაში ეს სფერო ტრაგედიებთან ასოცირდებოდა, თუმცა ბოლო ათწლეულის რეფორმებმა სიტუაცია შედარებით დაასტაბილურა. ეს ილუზია 22 მაისს, Liushenyu-ს მაღაროში მომხდარმა აფეთქებამ დაამსხვრია.

უბედურ შემთხვევას 82 ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა, 120-ზე მეტი კი დაშავდა. ეს ჩინეთში ბოლო 15 წლის განმავლობაში ყველაზე მძიმე სამთო კატასტროფაა, რომელიც ქვეყნის „მწვანე ენერგიაზე“ გადასვლის ამბიციური გეგმების პარალელურად მოხდა.

„ეს არ უნდა მომხდარიყო“

გადარჩენილები იხსენებენ, რომ აფეთქების შემდეგ ყველაფერი მტვერმა და ბნელმა მოიცვა. ექსპერტების ვარაუდით, მიზეზი მეთანის გაზის ან ქვანახშირის მტვრის დაგროვება გახდა, რასაც ადამიანური ფაქტორი და უსაფრთხოების სისტემების უგულებელყოფა დაემატა.

ოფიციალური მონაცემებით, კომპანია Tongzhou Group-მა სერიოზული კანონდარღვევები დაუშვა. ადგილობრივი მედიის ცნობით, მაღაროში მომუშავეთა ნახევარი ოფიციალურად არ იყო რეგისტრირებული, მუშებს არ ჰქონდათ თრექინგ-მოწყობილობები, ხოლო მაღაროს რუკაზე საიდუმლო გვირაბები იყო დატანილი, რაც სამაშველო ოპერაციას ართულებდა.

აღსანიშნავია, რომ Liushenyu-ს მაღარო ჯერ კიდევ 2024 წელს მოხვდა „მძიმე საფრთხეების“ ნუსხაში, თუმცა კომპანიამ მუშაობა განაგრძო.

ენერგეტიკული პარადოქსი

ჩინეთი მსოფლიოში ქვანახშირის უმსხვილესი მწარმოებელია. მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყანა აქტიურად ავითარებს განახლებად ენერგიას, ქვანახშირი კვლავ რჩება „ენერგეტიკული უსაფრთხოების საყრდენად“.

ეკონომიკური ზრდის ტემპების შენარჩუნების სურვილი ხშირად უსაფრთხოების ნორმების უგულებელყოფას იწვევს. მიუხედავად იმისა, რომ 1990 წლიდან სიკვდილიანობის მაჩვენებელი 90%-ით შემცირდა, მსგავსი ტრაგედიები შეხსენებაა, რომ ინდუსტრიული ამბიციები კვლავ „სისხლით შეღებილი“ რჩება.

მაღაროელები, რომლებიც ამ სარისკო საქმეს ოჯახების გამოსაკვებად ეწევიან, აცხადებენ, რომ მათთვის სხვა არჩევანი თითქმის არ არსებობს. კითხვაზე, მოჰყვება თუ არა ამას რეალური ცვლილებები, პასუხი კვლავ ბუნდოვანია, რადგან დაღუპულებს უკვე ვეღარაფერი დააბრუნებთ.