ბოლო დღეებში გავრცელებულმა კადრებმა, სადაც ქობულეთისა და გორის პოლიციის თანამშრომლები მოქალაქეების მიმართ ფიზიკურ ძალადობას ახორციელებენ, საზოგადოებაში მწვავე რეაქცია გამოიწვია. ეს ვიდეოები არ წარმოადგენს ცალკეულ, შემთხვევით გადაცდომას, არამედ ასახავს ხელისუფლების ბუნებასა და მის დამოკიდებულებას მოქალაქეების მიმართ.

ხელისუფლება, რომელიც თავის დროზე „ციხის კადრების“ გამოაშკარავების ტალღაზე მოვიდა სათავეში, დღეს თავად დგას მსგავსი ბრალდებების წინაშე. მაშინდელი მთავარი დაპირება პატიმართა ღირსების დაცვა და ძალადობის აღმოფხვრა იყო, თუმცა რეალობა საპირისპიროს აჩვენებს.

ძალადობა როგორც სისტემური პოლიტიკა

ძალადობა სახელმწიფოს მხრიდან მხოლოდ ქუჩის ინციდენტებით არ შემოიფარგლება. წლების განმავლობაში ეს ენა პოლიტიკურ რიტორიკაშიც დამკვიდრდა. სიძულვილი, დაცინვა და დამცირება გახდა ის ინსტრუმენტები, რომლითაც ხელისუფლება ოპონენტებსა და კრიტიკულად განწყობილ მოქალაქეებს ესაუბრება.

სისტემურობა ყველაზე ნათლად იმაში ჩანს, რომ ძალადობრივი ქცევის ავტორები ხშირად არათუ ისჯებიან, არამედ აწინაურებენ კიდეც მათ. სისასტიკე პოლიტიკურ კარიერაში წინსვლის ერთ-ერთ წინაპირობად იქცა, რაც მოქალაქეებს აძლევს განცდას, რომ რეჟიმის ერთგულება ნებისმიერ კანონდარღვევას ამართლებს.

საზოგადოების მორალური მიოპია

ფსიქოლოგი ჯანა ჯავახიშვილი ამ მოვლენას „მორალურ მიოპიას“ უწოდებს. ეს არის მდგომარეობა, როდესაც საზოგადოების ნაწილი თვალს ხუჭავს სისტემურ ძალადობაზე, სანამ ის პირადად მათ კომფორტს არ შეეხება. თუმცა, როგორც ისტორია აჩვენებს, ძალადობრივი სახელმწიფო მეთოდები ადრე თუ გვიან ყველასთვის საფრთხის შემცველი ხდება.

ჰანა არენდტის დაკვირვებით, ძალადობა იქ ჩნდება, სადაც ნამდვილი ძალაუფლება სუსტდება. შესაბამისად, პოლიციელების მიერ ჩადენილი სისასტიკე არა ხელისუფლების სიძლიერის, არამედ მისი შიშის დემონსტრირებაა. ხელისუფლება, რომელმაც დაკარგა ნდობა და სამართლიანობის განცდა, მხოლოდ შიშზე დაყრდნობით ცდილობს პოზიციების შენარჩუნებას.

რა პასუხისმგებლობა ეკისრება სახელმწიფოს?

საზოგადოება დღეს სამართლიან კითხვებს სვამს: ვინ დაავალა პოლიციელებს მსგავსი ქმედებები? რა პასუხისმგებლობა ეკისრებათ მათ ხელმძღვანელებს? და რაც მთავარია, რამდენი ასეთი შემთხვევა რჩება დაუფარავი მხოლოდ იმიტომ, რომ მათ კამერა არ დაუფიქსირებია?

თუ სახელმწიფო არ გადადგამს ქმედით ნაბიჯებს ძალადობის სისტემური აღმოფხვრისთვის, ის რისკავს, გახდეს საკუთარი ძალადობის მძევალი. ადამიანის ღირსება არ არის პოლიტიკური გემოვნების საგანი — ეს არის ფუნდამენტური უფლება, რომლის დარღვევაც ქვეყნის დემოკრატიულ განვითარებას ბოლო მოუღებს.