ნიუ-იორკი, რომელიც ამჟამად მსოფლიო სპორტის ცენტრად იქცა, ახალი ტიპის პოლიტიკური ფიგურის ასპარეზია. ქალაქის მერი, ზორან მამდანი, აქტიურად იყენებს სპორტულ ღონისძიებებს საკუთარი იმიჯის გასამყარებლად. ის მუდმივად ჩანს „ნიქსის“ მატჩებზე თუ მსოფლიო ჩემპიონატის ღონისძიებებზე, რაც მას სხვა პოლიტიკოსებისგან მკვეთრად გამოარჩევს.

სპორტული ავთენტურობა პოლიტიკაში

ბევრი პოლიტიკოსი სპორტზე საუბრისას თავს უხერხულად გრძნობს, რაც ამომრჩევლისთვის თვალსაჩინოა. მამდანი ამ მხრივ გამონაკლისია. ის გულწრფელი ფანია, რომელიც ფეხბურთის ტერმინოლოგიას პოლიტიკურ დებატებშიც კი იყენებს. მაგალითად, საზოგადოებრივი ტრანსპორტის გეგმის წარდგენისას მან გამოიყენა ფეხბურთის ტერმინი „ავტობუსის გაჩერება“ (park the bus), რაც მის სპორტულ ცნობიერებას კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს.

მისმა გუნდმა იცის, რომ სპორტით მანიპულაცია სახიფათოა, თუ არ გაქვს შესაბამისი ცოდნა. ნიუ-იორკის გუბერნატორმა ქეთი ჰოკულმა ცოტა ხნის წინ პოლიტიკური შეცდომა დაუშვა, როდესაც 1993 წლის „ნიქსის“ შემადგენლობის შესახებ არასწორი კითხვა დასვა. მამდანი კი ასეთ ხაფანგებს წარმატებით არიდებს თავს.

პოლიტიკა სპორტის მიღმა

მამდანის სტრატეგია დახვეწილია: ის სპორტულ აქტივობებს პოლიტიკური მესიჯებისგან განცალკევებით ინახავს. მაშინ როცა სხვა მემარცხენე პოლიტიკოსები სპორტის მფლობელებს „ოლიგარქებს“ უწოდებენ, მამდანი ამჯობინებს, უბრალოდ თამაშს დაესწროს. მისი მიზანია, იყოს „ხალხის ფანი“.

მან FIFA-სთან თანამშრომლობით მოახერხა 1000 ბილეთის მოპოვება 50 დოლარად იმ მატჩებისთვის, რომელთა ფასიც საჯარო ბაზარზე ათასობით დოლარია. ეს არის მისი დემოკრატიული სოციალისტური დღის წესრიგის პრაქტიკული განხორციელება — სპორტული ღონისძიებების ხელმისაწვდომობის გაზრდა ჩვეულებრივი მოქალაქეებისთვის.

სპორტული „წყევლა“ თუ წარმატება?

რა თქმა უნდა, საჯარო ფანატობას თავისი რისკებიც აქვს. „ნიუ-იორკ პოსტმა“ მამდანს „მამბინოს წყევლა“ უწოდა მას შემდეგ, რაც მისი დასწრებისას „მეტსმა“ წაგებათა სერია დაიწყო. თუმცა, პოლიტიკური თვალსაზრისით, სპორტი რჩება ყველაზე მოკლე გზად ხალხის გულებამდე. მამდანი ამას იდეალურად იყენებს, რათა დაამტკიცოს, რომ პოლიტიკოსი შეიძლება იყოს თანამედროვე და საზოგადოების ნაწილი.