პრაჰლოდ თაკურისთვის დღე ფოტოების თვალით იწყება. აჰმადაბადში მდებარე მის პატარა სახლში, კედლებზე, სადაც საღებავი აძვრა, მეუღლისა და შვილიშვილის პორტრეტებია გამოკრული. სარლაბენი და პატარა ადია გასული წლის ივნისში დაიღუპნენ, როდესაც Air India-ს თვითმფრინავი მათ საერთო საცხოვრებელს დაეცა.

კატასტროფას სულ 260 ადამიანი შეეწირა, მათგან 241 თვითმფრინავში იყო, 19 კი — მიწაზე, მათ შორის თაკურის ოჯახის წევრები. ერთი წლის შემდეგაც კი, ეს დანაკარგი იმდენად ახალია, რომ თაკური ფოტოებს უყურებს და ცრემლებს ვერ იკავებს.

2 ფოტო — დააჭირე გასადიდებლად

აჰმადაბადის სამედიცინო კოლეჯის ტერიტორია დღემდე ტრაგედიის ჭრილობას ჰგავს. დანგრეული შენობის ზედა სართულები ცარიელ ცას გადაჰყურებს, ბეტონის ნატეხები და დამწვარი კიბეები კი პირდაპირ უფსკრულში მიდის. ოფიციალური პირები შენობის დემონტაჟსა და ახლის აშენებას გეგმავენ, თუმცა ნანგრევები დღემდე ადგილზეა.

სტუდენტები ყოველდღე ჩაუვლიან ამ ადგილს, მაშინ როცა თავზე თვითმფრინავები დაფრინავენ. ადრე ეს ხმაური ჩვეულებრივი ქალაქური ფონის ნაწილი იყო, ახლა კი თითოეული გადაფრენა ტკივილს აახლებს. „ჩვენ ცას აღარც კი ვუყურებთ“, — ამბობს თაკური.

იმ დღეს, როდესაც ავიაკატასტროფა მოხდა, არმან ხან პათანი და მისი მეგობარი ადიტია დაიალი სასადილოში იმყოფებოდნენ. პათანი ნანგრევებში მოყვა და ფეხები მაგიდამ მიუჭყლიტა. სიბნელეში და გაზის ბალონების აფეთქების ფონზე, მან შიშველი ხელით ჩაამტვრია ფანჯარა, რომ სუნთქვა შეეძლო.

დაიალმა მეგობრის გამოყვანაში მიიღო მონაწილეობა, თუმცა მათ მიერ ნანახი სურათები — დამწვარი სხეულები და უსიამოვნო სუნი — დღემდე თან სდევს. ბევრი მსხვერპლი იმდენად იყო დამწვარი, რომ მათი ამოცნობა შეუძლებელი გახდა.

ადგილობრივი მაცხოვრებელი ვიჯაი, რომელიც აფეთქების ხმაზე შემთხვევის ადგილზე მივარდა, იხსენებს, რომ უბანი რამდენიმე საათით სამაშველო ზონად გადაიქცა. „საითაც არ უნდა გავიხედო, ყველგან ცეცხლი და ადამიანების ნაწილებია“, — ამბობს ის.

კოლეჯის დეკანი, მინაკში პარიხი, იხსენებს იმ უმძიმეს პერიოდს, როდესაც მშობლები საკუთარი შვილების ცხედრებს ეძებდნენ და უარს ამბობდნენ დნმ-ის ტესტებზე, რადგან დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ მათ თავიანთი შვილების ამოცნობა ნებისმიერ მდგომარეობაში შეეძლოთ.

დღეს აჰმადაბადში ცხოვრება ნელ-ნელა უბრუნდება ძველ რიტმს, თუმცა პარიხის თქმით, „წინსვლა არ ნიშნავს დავიწყებას“. პრაჰლოდ თაკური კი კვლავ უყურებს ძველ ვიდეოებს, სადაც მისი შვილიშვილი ბებიას საჭმელს აჭმევს, ხოლო ცაში მორიგი თვითმფრინავი გადაიფრენს — თაკური კი თვალს არ არიდებს მიწას.