კოლუმბია გადამწყვეტი არჩევანის წინაშეა. 21 ივნისს ქვეყანაში საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტური გაიმართება, რომელიც განსაზღვრავს, გააგრძელებს თუ არა სახელმწიფო მოქმედი პრეზიდენტის, გუსტავო პეტროს კურსს, თუ რადიკალური ცვლილებების გზას დაადგება.

პირველ ტურში, რომელიც 31 მაისს ჩატარდა, მოულოდნელი შედეგი დაფიქსირდა. გამოკითხვების მიუხედავად, გამარჯვება ულტრამემარჯვენე კანდიდატმა, აბელარდო დე ლა ესპრიელამ მოიპოვა ხმების 43,7%-ით, ხოლო სენატორმა ივან სეპედამ 40,9% დააგროვა. ვინაიდან ვერცერთმა კანდიდატმა ვერ გადალახა 50%-იანი ბარიერი, მეორე ტური გარდაუვალი გახდა.

ორი განსხვავებული ხედვა

კანდიდატების პლატფორმები ერთმანეთისგან მკვეთრად განსხვავდება. ივან სეპედა, რომელიც „ისტორიული პაქტის“ სახელით იყრის კენჭს, გუსტავო პეტროს პოლიტიკის გაგრძელებას გვპირდება. მისი პრიორიტეტი სოციალური უთანასწორობის შემცირება და შეიარაღებულ დაჯგუფებებთან მოლაპარაკებების გზით კონფლიქტის დარეგულირებაა.

სეპედას პირადი ისტორია მჭიდროდ არის დაკავშირებული ქვეყნის ტრაგიკულ წარსულთან. მისი მამა, ასევე სენატორი, 1994 წელს პოლიტიკური მკვლელობის მსხვერპლი გახდა, რამაც სეპედას პოლიტიკური აქტივიზმი განაპირობა. ის წლების განმავლობაში ცდილობდა სახელმწიფო დანაშაულების გამოძიებას.

მეორე მხრივ, აბელარდო დე ლა ესპრიელა, სისხლის სამართლის ადვოკატი, რომელიც პოლიტიკაში გარედან მოვიდა, „სამშობლოს დამცველთა პარტიას“ წარმოადგენს. მისი პროგრამა უსაფრთხოების გამკაცრებას ითვალისწინებს. ის უარს ამბობს შეიარაღებულ ჯგუფებთან მოლაპარაკებებზე და სამხედრო ძალის გამოყენებას, მათ შორის ავიადარტყმებს, ემხრობა.

გარე ფაქტორები და აშშ-ის ჩართულობა

არჩევნების მიმართ ინტერესს აშშ-ის ყოფილი პრეზიდენტის, დონალდ ტრამპის პოზიციაც ზრდის. ტრამპმა ღიად დაუჭირა მხარი დე ლა ესპრიელას, მას „მებრძოლი“ და „ქვეყნის მოყვარული“ უწოდა. ეს განცხადება ოპონენტებმა უცხო ქვეყნის მხრიდან „უტიფარ ჩარევად“ შეაფასეს.

სოციოლოგიური კვლევები, მათ შორის AtlasIntel-ის მონაცემები, მიუთითებს, რომ დე ლა ესპრიელას მცირე უპირატესობა აქვს. თუმცა, პირველი ტურის გამოცდილებამ აჩვენა, რომ წინასწარი პროგნოზები ხშირად ცდება. გადამწყვეტი იქნება ის ამომრჩევლები, რომლებმაც პირველ ტურში სხვა კანდიდატებს მისცეს ხმა.

კოლუმბიის მომავალი დამოკიდებულია იმაზე, თუ რომელ გზას აირჩევს ხალხი: დიალოგზე დაფუძნებულ „ტოტალურ მშვიდობას“ თუ „რკინის მუშტის“ პოლიტიკას, რომელიც ქვეყნის უსაფრთხოების არქიტექტურას სრულად შეცვლის.