ათწლეულების განმავლობაში, სამეცნიერო ფანტასტიკა და პოპულარული ფიზიკა აინშტაინ-როზენის ხიდებს „ჭიახვრელებად“ მოიხსენიებდა — გზად, რომელიც სამყაროს სხვადასხვა წერტილს აკავშირებს. თუმცა, ასტროფიზიკოს ენრიკე გასტანიაგასა და მისი კოლეგების ახალი კვლევა ამ წარმოდგენას საფუძვლიანად ცვლის.

1935 წელს ალბერტ აინშტაინისა და ნათან როზენის მიერ შემუშავებული მათემატიკური მოდელი თავდაპირველად არ იყო გამიზნული მოგზაურობისთვის. ის წარმოადგენდა მცდელობას, შეეთავსებინათ გრავიტაციისა და კვანტური ფიზიკის კანონები. მეცნიერები ამტკიცებენ, რომ ეს „ხიდი“ სინამდვილეში სივრცეში კი არა, დროის ორ განსხვავებულ ნაკადს შორის არსებული სარკეა.

დროის ორმაგი ნაკადი

კვანტურ დონეზე ფიზიკის კანონები არ განასხვავებს წარსულსა და მომავალს. მკვლევართა აზრით, „ხიდი“ სწორედ ამ სიმეტრიას გამოხატავს: ერთ მხარეს დრო წინ მიედინება, მეორე მხარეს კი — უკუმიმართულებით. შავი ხვრელების მოვლენათა ჰორიზონტთან ინფორმაცია არ ქრება, არამედ აგრძელებს ევოლუციას დროის საპირისპირო მიმართულებით.

ეს მიდგომა პასუხს სცემს ცნობილ „შავი ხვრელის ინფორმაციულ პარადოქსს“. თუ სამყაროს აღწერისას დროის ორივე მიმართულებას გავითვალისწინებთ, ინფორმაციის დაკარგვის პრობლემა ავტომატურად იხსნება. ეს არ საჭიროებს ეგზოტიკურ ფიზიკას, არამედ ეფუძნება არსებული კვანტური მექანიკის სრულყოფილ ინტერპრეტაციას.

დიდი აფეთქება — დასაწყისი თუ გარდამავალი ეტაპი?

კვლევა გვთავაზობს რევოლუციურ ხედვას კოსმოსის წარმოშობაზეც. „დიდი აფეთქება“ შესაძლოა არ ყოფილიყო აბსოლუტური დასაწყისი. მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ ეს იყო კვანტური გადასვლა სამყაროს ევოლუციის ორ საპირისპირო ფაზას შორის. ჩვენი სამყარო, შესაძლოა, სხვა, „მშობელი“ სამყაროს შიგნით არსებული შავი ხვრელის შედეგად წარმოიქმნა.

ეს თეორია ხსნის კოსმოსური მიკროტალღური ფონის ანომალიებსაც, რომლებიც მეცნიერებს ორი ათწლეულია აწუხებთ. სარკისებური კვანტური კომპონენტების ჩართვა განტოლებებში ამ პრობლემას ბუნებრივად ჭრის. თუ ეს ჰიპოთეზა დადასტურდება, ჩვენი სამყაროს „ბნელი მატერიის“ ნაწილი შესაძლოა სწორედ ამ კოსმოსური „გადასვლის“ შედეგად დარჩენილი რელიქტური ნაწილაკები იყოს.