სომხეთი 7 ივნისს საპარლამენტო არჩევნებისთვის ემზადება. ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი ნიკოლ ფაშინიანი ხელახალ მანდატს ევროპული ინტეგრაციის დაპირებით ითხოვს, თუმცა პროცესი რუსეთის მხრიდან მზარდი ეკონომიკური ზეწოლის ფონზე მიმდინარეობს.

2018 წელს მოსვლამდე ფაშინიანმა სომხეთის საგარეო პოლიტიკა რადიკალურად შეცვალა. მან დაიწყო ევროკავშირთან დაახლოების პროცესი და აშშ-ის შუამავლობით აზერბაიჯანთან სამშვიდობო მოლაპარაკებები დააჩქარა. ამ ნაბიჯებმა მას დასავლეთის, მათ შორის აშშ-ის მხარდაჭერა მოუტანა.

თუმცა, შიდა პოლიტიკური მხარდაჭერა ფაშინიანისთვის შემცირდა. თუ 2021 წელს მას ამომრჩეველთა 54% უჭერდა მხარს, დღეისთვის ეს მაჩვენებელი დაახლოებით 30%-ია. ამის მთავარი მიზეზი მთიანი ყარაბაღის დაკარგვა და აზერბაიჯანთან დადებული საკამათო სამშვიდობო შეთანხმებაა.

ოპოზიციური ფლანგი, რომელსაც ყოფილი პრეზიდენტები რობერტ ქოჩარიანი და სერჟ სარგსიანი ლიდერობენ, ფაშინიანს რუსეთთან კავშირების გაწყვეტაში ადანაშაულებს. მათი მტკიცებით, ქვეყნის უსაფრთხოების ერთადერთი გარანტი მოსკოვთან სტრატეგიული ალიანსის აღდგენაა.

არჩევნების მთავარი ინტრიგა ისაა, შეძლებს თუ არა ფაშინიანი ამომრჩევლის დარწმუნებას, რომ ევროპული მომავალი ეკონომიკურ სირთულეებად ღირს. ამასთან, ოპოზიციის გაერთიანების შემთხვევაში, მოქმედ პრემიერს სერიოზული საფრთხე ემუქრება.

მოსკოვის ეკონომიკური იარაღი

რუსეთი არ მალავს უკმაყოფილებას სომხეთის დასავლური კურსით. ბოლო ორ კვირაში მოსკოვმა სომხური ყვავილების, მინერალური წყლის, კონიაკისა და ხილის იმპორტზე შეზღუდვები დააწესა. ვლადიმერ პუტინმა ღიად მიანიშნა, რომ სომხეთი ევროკავშირისკენ სწრაფვით შესაძლოა უკრაინის სცენარს გაჰყვეს.

სომხეთის ეკონომიკა რუსეთზეა დამოკიდებული, თუმცა სამხედრო თვალსაზრისით სურათი შეცვლილია. სომხეთის თავდაცვითი იმპორტის 95% უკვე ინდოეთზე, საფრანგეთსა და ჩინეთზე მოდის. შესაბამისად, მოსკოვის ერთადერთ ქმედით იარაღად ეკონომიკური ბერკეტები, მათ შორის გაზის დაბალი ტარიფი რჩება.

ევროკავშირი პასუხად 50 მილიონი ევროს დახმარებას ჰპირდება სომხეთს. მიუხედავად ამისა, ფაშინიანისთვის ეს არჩევნები რთულ გამოცდად რჩება, სადაც ამომრჩეველმა უნდა გადაწყვიტოს, გაუძლებს თუ არა ქვეყანა ევროპული არჩევანის ფასს.