ირანისა და შეერთებული შტატების ურთიერთობაში ახალი ეტაპი იწყება. კვირას დაანონსებული შეთანხმება, რომლის ოფიციალური ხელმოწერაც შვეიცარიაში პარასკევს იგეგმება, თეირანის პოლიტიკურ ელიტაში სერიოზულ უთანხმოებას იწვევს. მიუხედავად იმისა, რომ მხარეებმა პრინციპულ საკითხებზე შეთანხმებას მიაღწიეს, შეთანხმების იმპლემენტაციის პროცესი შესაძლოა საკმაოდ მტკივნეული აღმოჩნდეს.

ვინ და რა პოზიციაზეა?

ქვეყნის ახალი უმაღლესი ლიდერი, რომელიც თანამდებობაზე თავისი გარდაცვლილი მამის, აიათოლა ალი ხამენეის შემდეგ მოვიდა, საჯარო სივრცეში იშვიათად ჩნდება. მისი წერილობითი განცხადებები ძირითადად ჰორმუზის სრუტეზე კონტროლის შენარჩუნებასა და ბირთვული თუ სარაკეტო პროგრამების „ეროვნულ აქტივებად“ დაცვას ეთმობა. რადიკალური გამოცემა „ქეიჰანი“ მიანიშნებს, რომ ლიდერი ბირთვულ საკითხს უკვე დახურულად მიიჩნევს, რაც შესაძლოა დამატებითი დათმობების გამორიცხვას ნიშნავდეს.

რადიკალების პოზიცია

ისლამური რევოლუციის გუშაგთა კორპუსის (IRGC) გავლენიანი ფიგურები და რადიკალური პოლიტიკური ჯგუფები, მათ შორის „პაიდარის ფრონტი“, შეთანხმების მიმართ სკეპტიკურად არიან განწყობილნი. ისინი შიშობენ, რომ აშშ-თან გარიგება შესაძლოა „კაპიტულაციად“ იქცეს. მათი მთავარი მოთხოვნაა, არ მოხდეს ბირთვულ პროგრამასთან დაკავშირებული მნიშვნელოვანი დათმობები და შენარჩუნდეს გავლენა რეგიონში, განსაკუთრებით ჰეზბოლასთან მიმართებით.

პრაგმატული ფრთა და რეფორმისტები

პარლამენტის სპიკერი მოჰამად ბაღერ ღალიბაფი, რომელიც წარსულში IRGC-ის მეთაური იყო, შეთანხმების მომხრეთა ბანაკშია. მისი აზრით, აშშ-ისა და ისრაელის სამხედრო ძალასთან დაპირისპირება უშედეგოა, ამიტომ ბრძოლის ველზე მიღწეული შედეგების საფუძველზე კომპრომისული გარიგება შესაძლოა ირანისთვის მომგებიანი იყოს. რეფორმისტები, მათ შორის ყოფილი პრეზიდენტები ჰასან რუჰანი და მოჰამად ხათამი, ასევე უჭერენ მხარს მოლაპარაკებებს, რათა თავიდან აიცილონ ეკონომიკური კოლაფსი.

რა ელის რეგიონს?

ყუდსის ძალების მეთაურმა ესმაილ ყაანიმ საჯაროდ დაუჭირა მხარი მოლაპარაკებების ჯგუფს, რითაც რადიკალების მხრიდან მომდინარე კრიტიკა შეარბილა. ამასთან, მან ხაზი გაუსვა, რომ რეგიონული მოკავშირეები, მათ შორის ჰეზბოლა და ჰუსიტები, კვლავ ინარჩუნებენ კონტროლს ბაბ-ელ-მანდების სტრატეგიულ სრუტეზე. ირანული მხარისთვის ეს რჩება მთავარ ბერკეტად დასავლეთთან ურთიერთობაში.