კიბოს უჯრედების გადარჩენის ერთ-ერთი მთავარი მექანიზმი დნმ-ის დაზიანების აღდგენის უნარია. მეცნიერებმა, კორეის საბაზისო მეცნიერებათა ინსტიტუტის (IBS) ხელმძღვანელობით, იპოვეს მეთოდი, რომელიც ამ დამცავ სისტემას „თიშავს“ და სიმსივნურ უჯრედებს დაუცველს ხდის.

ტრადიციულად, კიბოს თერაპიისას, მათ შორის PARP ინჰიბიტორების გამოყენებისას, სიმსივნეები ხშირად ავითარებენ რეზისტენტობას. ისინი აღადგენენ დნმ-ის დაზიანებულ სტრუქტურას და აგრძელებენ ზრდას. კვლევამ, რომელიც Nature Communications-ში გამოქვეყნდა, აჩვენა, რომ პრობლემა არა თავად მუტაციებში, არამედ იმ ცილების ბალანსშია, რომლებიც დნმ-ის შეკეთებაზე არიან პასუხისმგებელნი.

მკვლევარებმა იდენტიფიცირეს მოლეკულა, სახელად UNI418. ლაბორატორიულმა ტესტებმა აჩვენა, რომ ამ ნივთიერების ზემოქმედებით კიბოს უჯრედებში მკვეთრად იკლებს ისეთი კრიტიკული ცილების დონე, როგორიცაა RAD51 და CHK1. ამ ცილების გარეშე უჯრედი კარგავს უნარს, გაუმკლავდეს დნმ-ის დაზიანებას.

UNI418 ააქტიურებს სპეციალურ ბიოლოგიურ პროცესს, რომელსაც Cul4A უბიკვიტინ ლიგაზას კომპლექსი ეწოდება. ეს სისტემა ორგანიზმში „ნაგვის გატანის“ ფუნქციას ასრულებს — ის ნიშნავს და ანადგურებს დნმ-ის აღმდგენი ქსელის საკვანძო კომპონენტებს. პროცესი პირდაპირ კავშირშია უჯრედულ მეტაბოლიზმთან და IP6 მოლეკულის დონესთან.

როდესაც IP6-ის დონე მცირდება, Cul4A სისტემა აქტიურდება და ანადგურებს RAD51-ის მსგავს ცილებს. შედეგად, სიმსივნე, რომელიც ადრე რეზისტენტული იყო თერაპიის მიმართ, კვლავ მგრძნობიარე ხდება წამლების მიმართ. ექსპერიმენტებმა აჩვენა, რომ ეს კომბინირებული მიდგომა მნიშვნელოვნად ანელებს სიმსივნის ზრდას ცხოველთა მოდელებში.

პროფესორ კიუნჯაე მიუნგის თქმით, ეს მიგნება გვთავაზობს სტრატეგიას, რომელიც არ ეყრდნობა მხოლოდ გენეტიკურ ცვლილებებს. ეს არის გზა, რომლითაც შესაძლებელია უკვე არსებული თერაპიების ეფექტიანობის გაზრდა და რეზისტენტობის ბარიერის გადალახვა.

მიუხედავად იმისა, რომ UNI418-ის კლინიკურ გამოყენებამდე დამატებითი კვლევებია საჭირო, აღმოჩენილი მექანიზმი მეცნიერებისთვის ახალ კარს ხსნის. სიმსივნური უჯრედების „შიმშილი“ და მათთვის აღდგენის უნარის წართმევა შეიძლება გახდეს თანამედროვე ონკოლოგიის ერთ-ერთი მთავარი იარაღი.