თანამედროვე სამართალდამცავ სისტემებში „მეომრის“ კონცეფცია ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული და პატივცემული იდეოლოგიაა. პოლიციელებს აკადემიებიდანვე ასწავლიან, რომ მათი მთავარი მიზანი ნებისმიერ ფასად გადარჩენაა, რაც ხშირად სამყაროს მტრულად აღქმასა და მუდმივ თავდაცვით რეჟიმში ყოფნას გულისხმობს.

პრობლემა იმაშია, რომ ეს მიდგომა, რომელიც თავდაპირველად კრიტიკულ სიტუაციებში გადარჩენისთვის შეიქმნა, დღეს პოლიციელების ყოველდღიურ ქცევას განსაზღვრავს. ოფიცრებს ასწავლიან, რომ თითოეული ადამიანი, ვისთანაც ისინი ურთიერთობენ, პოტენციური საფრთხეა. შედეგად, პოლიციელი, რომელიც ქუჩაში პატრულირებს, ხშირად არა კომუნიკაციას, არამედ დომინირებასა და კონტროლს ცდილობს.

ასეთი მიდგომა საზოგადოებრივი პოლიციისა და ნდობის მშენებლობის მთავარი მტერია. როდესაც პოლიციელი მოქალაქესთან ურთიერთობას მოკვლევისა და ეჭვის პრიზმაში იწყებს, ნდობის ჩამოყალიბება შეუძლებელი ხდება. ეს არა მხოლოდ აზიანებს საზოგადოებასთან ურთიერთობას, არამედ ხშირად ზრდის ძალადობრივი კონფლიქტების რისკსაც, რადგან აგრესიული ტონი ხშირად საპასუხო აგრესიას იწვევს.

ექსპერტები გვთავაზობენ ალტერნატივას: „მეომრის“ ნაცვლად, პოლიციელმა „მცველის“ როლი უნდა მოირგოს. მცველის მენტალიტეტი უპირატესობას ანიჭებს არა ძალას, არამედ:

  • კომუნიკაციას ბრძანებების ნაცვლად;
  • თანამშრომლობას იძულების ნაცვლად;
  • საზოგადოების მხარდაჭერას მმართველობის ნაცვლად.

ამ ცვლილებისთვის აუცილებელია პოლიციის მომზადების სისტემის რეფორმირება. კერძოდ, ოფიცრებს უნდა დაევალოთ არასამსახურებრივი კონტაქტების დამყარება მოქალაქეებთან, რათა დაინახონ მათში არა მტრები, არამედ ის ადამიანები, რომელთა დასაცავადაც მუშაობენ. ტაქტიკური თავშეკავება და მოთმინება კი უნდა გახდეს პოლიციელის მთავარი იარაღი და არა მხოლოდ ძალაუფლების დემონსტრირება.